We zitten in Senegal, in de oude koloniale stad Saint Louis. Ruim één maand onderweg en aan het bijkomen van onze barre tocht door de Sahara. Na al het zand en de grote duinen van de Sahara is dit een klein paradijsje, kamperen aan het strand met palmbomen en een bar met koude biertjes. Ongeveer een jaar geleden, toen we druk met alle voorbereidingen voor de grote Afrika Tour bezig waren, was dit onze droom. Veel stof, zand, armoede, zweet en lange afstanden afgewisseld met prachtige mensen, natuur, zee en kleine paradijsjes waar je je even terug kunt trekken van alle drukte en kinderen die continue ‘Donnez moi un cadeau’ naar je gillen.
Waarom zes maanden naar Afrika? vraagt iedereen zich af. Het is ruim 30.000 kilometer rijden van Den Haag naar Kaapstad. Dwars door de Sahara, door Tsjaad, Soedan, in konvooi rijden met militairen. Veel armoede, geen normale wegen, oorlog en hitte.
We zijn nu een maand onderweg en tot nu toe is het absoluut prachtig. Iedere dag is anders en nieuw. Geen 9 tot 5 ritme, geen volle ijskast (we zijn al blij als de ijskast werkt), niets is geregeld en dagen hebben geen betekenis meer. Is het nu zaterdag of zondag? Iedere dag ben je op jezelf en op elkaar aangewezen (en heel soms op een gids of erger een jongetje van 10). Natuurlijk zijn we goed voorbereid. We hebben LARA, een prachtige Land Rover Defender 110 uit het Engelse leger, compleet verbouwd tot expeditievoertuig. Volgeladen met kisten gereedschap, onderdelen, GPS, medicijnen, water en gedroogd voedsel voor barre tijden. Aangevuld met een cursus off road rijden en EHBO in de tropen. En bovenop de auto een daktent om een beetje afstand te houden van al het ongedierte op de grond.
Marokko
Winkelen met een gids
De tocht begon op 1 oktober 2002 vanuit Den Haag. Uitgezwaaid door vrienden en familie richting Frankrijk en Spanje om in Algeciras de boot te nemen naar Marokko. Enigszins gespannen kwamen we aan in Ceuta [Marokko] maar al snel bleek alles erg mee te vallen en binnen een uur waren we in Marokko. Onze eerste nacht brachten we door in Chefchouan, een prachtig bergdorpje bovenin het Atlas Gebergte, populair bij drugskoeriers bleek later. Via een prachtige bergroute komen we in de Medina van Fes. Koningsstad of niet, aan de medina is weinig koninklijks te ontdekken. Duizenden steegjes, poortjes, winkeltjes die zo klein zijn dat er geen deur in zit. Geslachte kippen, kruiden, echte merkkleding en andere prutsdingen, met daartussen alleen maar Marokkanen in jurken. ‘Leuk Geert zo’n marktje. Gaan we even doorheen. Nee natuurlijk hoeven we geen gids’. Na 2 uur alleen maar dezelfde steegjes te hebben gezien, was er nog steeds geen poort naar buiten te ontdekken. Al een uur werden we achtervolgd door een jongetje van 6 die ons uiteindelijk voor een paar Dirham toch naar buiten moest loodsen. De eerste gids uit een hele serie die in Afrika gaat volgen.
Met Lara door de duinen
Via Source Bleue de Meski naar Merzouga, hier gaat het echte werk gebeuren. De enige echte zandduinen in het zuiden van Marokko aan de grens met Libië. We hadden het waypoint van een Franse auberge dus dat moest we lukken. Ook Lara houdt wel van wat zand, dus daar rijden we zo naar toe. Ergens ging het mis in de communicatie, het waypoint klopte niet dus op gevoel rijden we door de grote zandbak. En na een uur zitten we helemaal vast. Om ons heen geen dorpje te zien. Ehh Geert, wat zullen we doen? De zandladders? Binnen een minuut komen vier jongetjes ergens vandaan gesprongen en beginnen fanatiek te graven. Gewoon met de hand. En wij staan er bij te kijken. Onze 3.000 kilo was binnen enkele minuten weer aan het rollen. De oudste heeft ons met z’n brommer naar de Auberge gebracht. Hij wilde geen geld aannemen!
De Auberge is een waar paradijsje aan de voet van de duinen. ’s Ochtends gesandboard in de Dunes. Toch wel erg zwaar zonder skilift met 44 graden hitte.
Jurken in de uitverkoop
Via Marrakech naar het strand gereden om een paar daagjes te relaxen in Essaouira. Blijkt dit de wind city van Marokko te zijn. Na 2 uur beachen in een zandstorm was het wel weer mooi geweest. Op naar Tiznit. De medina’s beginnen een beetje op elkaar te lijken. De mensen daarentegen blijven fascinerend van een lekker wijf (aldus Geert, ik heb ze niet gezien) tot de dikste soepjurken met sluier. Ook de mannen lopen in een jurk. Een paardrijman met een bruine jurk van wol dat lijkt op een poncho heeft best uitstraling; een katoenen te korte blauwe jurk over je Adidas schoenen lijkt meer op een verkleedparty. Het eten is super, de landschappen prachtig. Ieder uur verandert het landschap. Als we de laatste bergen van de Atlas inrijden, begint Lara te sputteren. Veel toeren maar weinig power. De koppelingsplaat is versleten. Terug naar Tiznit om via allerlei mannetjes, een plaatselijke bakker die als tolk optreed en nog wat andere toeschouwers en kinderen bij Chief Landrover te komen die Lara in een middag kan fixen. Een middag wordt 2 dagen, maar dan is Lara ook weer in topconditie.
Nooit in het donker rijden
Een van de afspraken die we met elkaar hebben gemaakt, is om nooit ’s avonds te rijden vanwege de slechte wegen. Na zes uur is het ook zo donker, dat je echt niets meer ziet. En toch gebeurt het regelmatig dat we de afstand verkeerd inschatten of gewoon de camping niet kunnen vinden. Borden kennen ze hier niet of nauwelijks. In Guelmin vinden we een campingbord; negen kilometer het binnenland in over een piste (zandweg voor 4×4 wagens). In het pikkedonker komen we ergens aan wat steeds meer op een oerwoud lijkt. En ook hier springt er een Mohammed uit de struiken, de camping is gesloten, maar we kunnen bij zijn dorp best wild kamperen. Hij maakt een kampvuur, stuurt alle Berbers (die maar wat rondzwerven) weg en eet gezellig mee. ’s Nachts springt Geert op, verkent gewapend met de mac lite en pepperspray de omgeving maar het waren de takjes van de bomen die op de tent vielen die ons wakker hielden.Voor alle kinderen naar school gaan, en dus cadeaus willen, zonder douche of iets vertrokken.
De hele dag door de woestijn gereden richting Laayouna voor mijn verjaardagsfeest. Wat een party op de camping. Er was niemand, de wind blies je omver en geen cadeaus. Maar wel een koud biertje in het islamitische Marokko.Op naar Dahkla voor de oversteek naar Mauritanië. Veel zand en kamelen op de weg. Iedere tien kilometer een politiepost. Het vroeger verplichte militaire konvooi tot aan de grens van Mauritanië is afgeschaft (en we hadden zo hard doorgereden voor het konvooi op vrijdag).
Mauritanië
Niemandsland
Dit is het meest bizarre land dat ik ooit heb gezien. Na alle grens drama’s met wat geld, cadeaus en erg aardig lachen, kom je in een niemandsland. Geen wegen, geen borden, niets. Alleen zand en rotsen. Nouadhibou is zo’n 60 kilometer naar her zuiden,. Na de eerste rots zijn we de sporen kwijt. We ontmoeten een Spanjool waar we drie uur lang achteraan scheuren (hij heeft wel een gids). Das wel heel veel zand hier. De gids laat de banden wat leeg lopen, lage gearing aan, en gaan! Lara gaat zonder problemen dwars door de duinen. Na ons geploeter door het zand komen we aan in Nouadhibou. Wat blijkt, naast onze camping zit een prima Chinees met bier.
Nog vijf duinen te gaan
En wij maar denken dat we het zwaarste hebben gehad. Niets is minder waar. Er is geen officiële weg naar het zuiden dus vertrekken we in konvooi naar Nouakchott. Met drie andere auto’s moet dit een eitje zijn. ’s Avonds tijdens ons kamp begint Mohammed onze gids en mecanicien zich ernstig zorgen te maken of we Nouakchott wel gaan halen, aangezien er een paar serieuze duinen op onze route zijn en onze low gear niet helemaal goed werkt. Gespannen en met een paar flessen rosé vallen we in slaap. ’s Ochtend om zes uur vertrekken we voor het echte werk. Al na een paar uur zijn we het konvooi kwijt en zijn we op onszelf aangewezen. Alleen onze GPS en onze eerste zandervaringen hebben we over, om de grote duinen die gaan komen te trotseren. Met samengeknepen billen gaan we richting het zuiden, geen weg en geen sporen en veel zand. Verbazingwekkend knallen we met Lara door het zand van harde plaat naar harde plaat om na enkele kilometers muurvast te zitten. Voor en achter ons rode duinen van ongeveer 100 meter hoog. Dit wordt kamperen schiet door mijn hoofd, nog vijf duinen te gaan. Een duin per dag en we zijn binnen vijf dagen in de bewoonde wereld. Voor de eerste keer onze zandladders onder de auto gelegd, low gear en heel veel gas. Lara blijkt dit wel een uitdaging te vinden en ploetert zicht een weg door het mulle zand omhoog. Bovenaan het duin stop ik om Jans en de zandladders op te halen. Ondertussen vertoont Jans tekenen van een zonnesteek, niet zo raar bij 46 graden Celsius. Na de eerste grote duin komen we twee Mauretaniers tegen die ons weten te melden dat we de zwaarste duin zojuist zijn gepasseerd. Dit nieuws hadden we effe nodig. De rest van de tocht rijden we met ons nieuwe konvooi richting het zuiden.
Over het strand
Yes, na 150 km arriveren we in een dorpje, nog maar 200 km te gaan. Over het strand weliswaar, maar dat is een koekie in vergelijking met de duinen. Gezien het tij moeten we overnachten in het dorpje om ’s ochtend om zes uur onze weg te vervolgen over het strand. Aangezien een paar rotsen onze strandroute blokkeren gaan we nogmaals het binnenland in om de laatste kilometers over wasbord piste te rijden. Alles trilt en schut en pas achteraf komen we erachter wat de gevolgen zijn. De linker voordeur sluit niet meer, de koelkast gaat niet meer open, onze gasfornuis en fluitketel zijn verbogen, de lamp doet het niet meer en de dynamo hangt losjes te bungelen naast de motor. Aangekomen in Nouakchott hebben we ons voor de hoofdprijs de lekkerste gamba’s en bier laten serveren als beloning voor ons afzien.
De grens over bij Rosso
Vanaf nu weer iets wat op een weg lijkt dus relaxed doorkachelen. Tot aan de grens met Senegal, hier belanden we in een grote chaos van krioelende mensen regelaars en semi- officials. Na het oversteken van de Senegal River krijgen we te maken met het echte Afrikaanse grens gezeik, van al onze papieren zijn alleen onze paspoorten in orde. De rest is niet goed maar voor 250 euro kunnen we wel wat regelen. Na ongeveer een uur begin ik te bedenken wie van de gasten ik het eerst een knal ga verkopen, wetende dat dit de boel alleen maar erger maakt. Onze temper blijkt te werken en langzaam begint iedereen zich weer een beetje terug te trekken om na betaling van slechts 40 euro fucked up Senegal in te rijden. De eerste de beste die nu nog zeikt, krijgt een knal. Afin, de politie en douane die volgen zijn uitermate vriendelijk en relaxed, dus weer afgekoeld komen we in Saint Louis aan. En wat blijkt, een paradijsje met bier, palmbomen en lekker eten.
#2 Reisverslag Jans & Geert [ in Afrika ]
Ruim twee maanden onderweg en we zitten in hartje Afrika, N’Djamena, Tsjaad. Na weer een week heel veel zand is het heerlijk om aan het zwembad te liggen. We liggen er al een week, te wachten op ons visum voor Soedan. En dat lukt nog niet echt. Met een beetje pech moeten we onze route compleet omgooien. Alle mogelijke andere routes hebben we besproken. Kongo, Zaïre of Angola naar het zuiden zijn geen opties en de grens naar Soedan via de Centraal Afrikaanse Republiek is dicht. De enige andere optie is verschepen vanaf Kameroen of Benin naar Kaapstad. Met andere woorden, onze reis overland naar Zuid-Afrika stopt in Tsjaad. Maar ook dat is Afrika. Dan rijden we toch gewoon vanuit het zuiden naar boven. We zullen wel zien!
Senegal
Paris – Dakar
In St Louis hebben we een paar heerlijke daagjes aan het strand gezeten met lekker eten en drinken. We ontmoeten Babs en Omar – twee lokale weet-rokende vrienden – waar we thuis eten [met je vingers uit een grote schaal ]. Twee avonden gaan we met ze opstap; biertje drinken, eten en een beetje op de djembe trommelen. Babs wil graag 40 euro lenen voor een zakendeal, wat hij later aan ons terugbetaald. Toch goed om de lokale ondernemersgeest te stimuleren en dan doen we ook een beetje ontwikkelingswerk. Morgenvroeg komt Babs het geld naar de camping brengen. Niet dus, heb je twee avonden de grootste lol met elkaar gehad, eet je bij ze thuis, zijn we er toch ingetrapt. Afin we hebben ons lesje geleerd. Na vier dagen is het wel weer leuk geweest in St Louis. We hebben met twee Fransen afgesproken om de strandroute naar Dakar te nemen. Deze route is officieel onderdeel van de Paris-Dakar race dus dat maakt het nog leuker. Om op het strand te komen, moeten we eerst door een nationaal park waar de flamingo’s en de aapjes ons nauwlettend gade slaan. Uiteindelijk komen we op het strand, dit is zo ongelooflijk glad dat we plankgas richting Dakar knallen. St Louis – Dakar is een eitje, zo willen we wel meer pistes. In down town Dakar worden we geconfronteerd met de zwaarste sales tactics tot nu toe. Waar we vroeger vriendelijk een praatje maakten en duidelijk maakten dat we niks wilden kopen, moeten hier over op de negeer tactiek. We drinken een biertje op een terras afgeschermd van de straat met struiken. Dit blijkt voor de verkopers geen opstakel te zijn, zij proppen hun handelswaar door de struiken heen om ons te overtuigen van hun mooie spulletjes.
De lokale keuken
Echt veel valt er in Dakar niet te beleven dus is het weer de hoogste tijd om ’ns wat kilometers te maken richting Mali. Dakar uitkomen kost al 4 uur en de weg heeft soms wat asfalt tussen de gaten door, dus echt ver komen we niet. We doen twee dagen over ruim 450 kilometer naar Tamba. Bij gebrek aan normale hotels gaan we in Tambacounda echt lokaal. We slapen en eten we bij een Senegalese familie thuis. Moeders staat topless ons eten te bereidden. Erg lekker alleen die paprika die toch geen paprika bleek te zijn maar een peper, bracht abrupt een eind aan mijn eetlust. Dan maar biertjes om het weg te spoelen. De volgende dag gaan we op weg naar Kayes net over de grens in Mali. We hebben ons voorbereidt op het ergste qua grensformaliteiten. Afin, binnen een uur hebben we de GDP [Gendarmerie, Douane, Police] gehad en zijn we zonder gezeik in Mali.
Mali
From hell and back naar Bamako
Mali is een van de armste landen van Afrika. Met een gemiddeld inkomen van 220 euro per jaar blijft er weinig geld over om in de wegen te steken. We hebben een déjà vu gevoel met onze entree in Mauritanië. Van een redelijk oké asfaltweg sta je opeens weer op een ruige piste. Onze GPS tactieken volop gebruikend komen we met de nodige hulp van lokalen aan in Kayes. Het bier staat koud, das mooi want we zijn bijna vergast in de auto door wat later een kokende accu blijkt te zijn. Deze zit onder de bestuurdersstoel dus het accuzuur gas kan perfect de cabine instromen. En wij maar denken dat het de versnellingsbak is die we ruiken. Dit was niet geheel onterecht want wat ook later blijkt, dat door het hobbelen van de auto, de jerrycan met versnellingsbakolie was lek geslagen en vrolijk over onze spullen lekte. Aan de bar informeren we naar de toestand van 500 km route naar Bamako via Bafoulabe. De eerste lokale weet ons te melden dat de weg [ lees spoor ] niet zo best is waarop een ander beweert dat je binnen een dag in Bamako bent.
Bier in Buffalow Bay
De volgende dag vertrekken we vol goede moed richting Bamako. De route is een grote aaneenschakeling van rotsen, diepe sporen en modderpoelen. Gelukkig zitten we net na het regenseizoen want anders is deze route onbegaanbaar horen we later. Na een paar keer verdwaald te zijn begint het al lekker warm te worden in de auto [binnen 42 buiten 48 graden] en ook de accu doet mee. Opeens staan we voor een grote modderpoel waar de sporen erg diep zijn. Met een beetje vaart moet het wel lukken denk ik, om vervolgens met het achterdifferentieel muurvast tegen de grond aan te zitten. O ja, het is een uur of twee want vastlopen doen we alleen op het heetst van de dag. Dit is weer een ander verhaal dan zand, de high-jack moet eraan te pas komen. We liften de achterkant van Lara en duwen haar opzij zodat ze met een wiel op de ribbel tussen de sporen in komt te staan. Voorzichtig komt Lara weer in beweging en rijdt de modderpoel uit. Tegen zonsondergang komen we bij een grote rivier en wat blijkt, Bafoulabe ligt aan de overkant. De plaatselijke pont wil ons wel overvaren maar dan wel voor de hoofdprijs. Lastig als je niet al te veel keus hebt. In Bafoulabe is geen stromend water en geen stroom, maar wel koud bier. Rara hoe kan dat. Navraag leert dat er ijs van een dorpje 15 km verderop naar Bafoulabe wordt vervoerd. ’s Avonds de betere camp douche met een emmer boven een gat in de grond, ook wel wc genoemd.
Over de spoorrails
Vandaag hebben we van zeven tot zeven gereden en hemelsbreed wel 50 km afgelegd. Na lekker te hebben geslapen, zijn we ’s ochtends weer klaar voor het echte werk. Alleen Lara denkt er anders over en wil niet starten. Jens, een Duitse blowende trucker herkent het geluid en zegt dat de accu leeg is. Hoe kan dat nou, nog nooit gehad maar ook wel weer logisch dat als al het zuur verdampt is, er geen stroom meer in zit. Nu weten we waarom het zo stinkt in de cabine. Gedistilleerd water in Afrika kennen ze niet dus hup het water uit de bron kiepen we zo in de accu. Met Jens als back-up gaan we weer op weg naar Bamako. In Kita moeten we over een brug, alleen een nadeel, het is een spoorbrug. Na toestemming te hebben gehad van de opper chef de train mogen we over de brug, een wiel tussen de rails en een er buiten. Na de brug weet de Gendarmerie ons te vertellen dat onze verzekering niet goed is. Ja hoor daar gaan we weer, maar ons geduld loont en na een half uur gaan we weer op weg.
Middeleeuws Dogon
Na een paar dagen in de hoofdstad Bamako voor de nodige visa en ambassade zaken [wat extra stempels op onze Amerikaanse autoverzekering kan nooit kwaad] gaan we naar Dogon Country. Een bergachtig gebied waar de Dogons al eeuwen helemaal afgezonderd leven met hun eigen taal, maskers en begroetingsrituelen en met enorme astrologie kennis.
Emanuelle onze gids neemt ons mee naar zijn geboortedorp, Ibi. Hoog in de bergen liggen de doden begraven. Uitgehakte hutjes in de rotsen vol met menselijke botten. Onderweg ontmoeten we veel Dogons die op weg zijn naar de markt, een uurtje of drie lopen. ‘Sawa, Sawa, gaat het goed met je familie, met je gezondheid, met je kinderen?’ We komen door de meest afgelegen bergdorpjes. Na 3 uur hiken over enorme bergpaden is het pas tien uur en bloedheet.De dichtstbijzijnde waterbron is ook weer een uurtje lopen. Helemaal afgemat van de hitte en de bergen komen we ’s avonds in Ibi aan, waar we op het dakterras onder de sterren slapen. Ik weet niet hoe dicht ik tegen Geert aan moet kruipen, zo koud is het.
Het ‘stamp-stamp’ volk
’s Morgens gaan we de bergen weer in. Na een paar uurtjes klimmen komen we bij het ‘stamp stamp’ volk waar ik de gerst leer te stampen voor een heerlijk bakje zelfgemaakt bier. Geert [die best heel graag bier drinkt] weet niet hoe snel hij een fles cola moet leeglurken om alles weg te spoelen. De kinderen vinden twee van die blanken prachtig en willen zo graag je hand vasthouden. Als moeder Jans loop ik door de dorpjes met een verzameling kindertjes – vaak ondervoed en in geen dagen gewassen – terwijl ik met m’n nieuwe muts de vliegen probeer weg te slaan. Na twee super dagen in Dogon is het weer heerlijk om te douchen en te eten met flessen water binnen handbereik. De volgende dag vertrekken we richting Burkina Faso. Dwars door Dogon Land, over zandpaden en langs verlaten dorpjes om bij Koro de grens over te gaan.
Burkina Faso
We rijden door het land van de Mossi stammen naar Quga, de hoofdstad. Het is alweer donker als we de camping oprijden. Een erg groot complex waar we de enige gasten zijn. Niet echt onlogisch; bij daglicht blijkt het een grote vervallen zooi te zijn. Het enige dat nog werkt is de mega stereo-installatie van de disco. Nog geen 300 meter verder ligt een prachtig hotel met zwembad waar we gratis mogen staan. Na een extreem luxe ontbijt met eieren en brie gaan we op weg naar Niger. Burkina is voor ons niet echt een toeristische bestemming. De mensen zijn erg aardig, de markt is groot maar verder valt er weinig te beleven. De grens met Niger ligt op zo’n acht uur rijden; dat trekt Lara nooit dus overnachten we halverwege bij het enige campement in de omgeving, het campement de chasse. Het jachtseizoen is nog niet begonnen, dus weinig rijke Europeanen met geweren die een olifant willen schieten. Het campement is gesloten, maar de guards vinden het wel prima als we willen kamperen.
Niger
Koffie drinken bij de consul
Ons visum kopen we bij de grens. Voor wat geld en drie pennen is dat binnen een uur geregeld. Als we Niger binnen rijden, houden alle wegen er mee op ondanks de péage van vele CFA’s en dus rijden we weer veel te laat de hoofdstad Niamey binnen. Na een heerlijke nacht op de camping met de nieuwe stereoinstallatie van de bar op de achtergrond, en twee moskeen die je ieder uur aan de Ramadan herinneren, is het uitslapen voorgoed voorbij. Het is weekend, dus we doen ons te goed aan een heerlijke dineetje Chinees en een sunset borrel over de rivier de Niger bij het Grand Hotel. Voor ons ligt 2.000 kilometer piste via het noorden van Lac Chad naar N’ Djamena, de hoofdstad van Tsjaad. Dus eerst maar even de situatie gecheckt bij de Nederlandse consul. Hij wacht ons op met koffie, helpt ons bij onze visumaanvraag en brengt ons naar een heerlijke plekje voor de lunch. Meneer Smidt zit al ruim 35 jaar in Niger, dus weet beter dan welke Lonely Planet ook dat Niger geen pretje is, maar best oké om te reizen. De anekdotes over z’n vrienden – waaronder alle Niger politicians en wie er vermoord zijn – vliegen over tafel. De muiterij rondom Lac Chad dateert van maanden geleden dus de zandroute om het meer is weer begaanbaar. Er zijn alleen nog wat bandietjes die zo af en toe een toerist van hun auto ontdoen.
Geitensoep
Vol goede moed vertrekken we naar het oosten, al blijven we aan iedere trucker vragen hoe de weg is. Ondertussen barst de Miss World verkiezingsonrust in Nigeria los, dus deze route lijkt geen alternatief. Oké, we gaan naar het meer. Onze eerste stop is Dogon Doutchi, een klein Western dorpje met hordes kinderen die de video camera helemaal geweldig vinden. In Maradi slapen we in het Guesthouse, waar we een Niger jaarsalaris moeten afrekenen voor de Carpaccio en Mozzarella. Maar dan houdt ook alle civilisatie op. Kilometers kuilen, piste, half geasfalteerd wegdek ver van de bewoonde wereld. Langs middeleeuwse dorpjes als Birni waar de Sultan vroeger gouden tijden beleefde met de handel in slaven. Als dan eindelijk de weg weer normaal wordt – deze snelweg is door de Canadezen aangelegd-, geeft Geert gas. Dit was helaas fataal voor een geit want ondanks toeteren en afremmen, wilde hij perse onze bullbar koppen. In de spiegel zien we de geit levenloos liggen, en aangezien we in de buurt van een dorpje zijn, rijden we hard door. Bijna rijden we een kameel ondersteboven. De bruine kamelen zijn doof, en blijkbaar schrikt deze kameel zo van Lara, dat hij heel hard wegrent en over z’n eigen benen struikelt. Diffa is het laatste dorp dat regelmatig wordt bevoorraad, dus slaan we diesel, water en brood voor een week in. Onze laatste stop is N’Guigmi waar we op zoek gaan naar lotgenoten om de woestijn van Lac Chad mee te bedwingen. Helaas is er nobody, dus gaan we naar Modo, de one and only Touareg gids van het dorp. Voor een kleine 50 euro wil hij ons naar de grens brengen, om daarna per kameel terug te reizen. Hij nodigt ons uit voor een diner locale in zijn huis zonder stroom of water. Ondefinieerbare gefrituurde stukjes vlees gemarineerd met zand en een warme pap van geitenmelk en nog iets. Geert z’n maag had het ondertussen wel gezien, maar het hoofdgerecht moest nog komen. Gezellig eten we samen met de vingers uit een kom rijst met een prutje. Geert weigerde wat ze niet zo leuk vonden maar onze vitaminepillen, antibiotica en een voetbal maken alles weer goed. Gretig begint de familie de pillen te eten.
Wild kamperen tussen de Touaregs
Om zes uur ’s ochtends komt gids Modo aangehobbeld in z’n Touareg kostuum. Nog geen half uur later heeft hij de lauwe biertjes ontdekt en steekt de tiende sigaret op. Met de opkomende zon is de weg mysterieus verlicht door al het witte zand. Onderweg worden nog wat meloenen gekocht van een passerende Touareg op een ezel, en na twee uur door het zand ploegen, zien we de tent van de grenspost opduiken. Dit hadden we zelf nooit gevonden. We zetten Modo ergens bij een dorpje af om daarna alleen verder te rijden. Onze route langs het meer staat niet op de kaart of op de GPS. We hebben alleen wat plaatsnamen opgeschreven, en daarmee moeten we ons zien te redden. Alsmaar rechtdoor rijden, wat we wel erg letterlijk hadden opgevat, liepen we muurvast in het zand. Maar weer de zandladders gepakt omdat we moe waren van het graven. De zandladders schoten omhoog onder het enorme gewicht, maar de wielen hadden grip en we waren los. We waren hopeloos verdwaald, maar zoals altijd, springen de jongetjes uit de struiken om de weg aan te duiden. Op naar Bol waar we konden slapen. Maar het wordt donker, de piste slechter dus we gaan wild kamperen in een gebied vol met Touaregs en bandieten. Met alleen kaarslicht zetten we de tent op om zo min mogelijk aandacht te trekken. Wat is het hier donker en stil. He hoor je dat? We doen het kaarslicht uit en wachten. Na twee minuten horen we niks; we doen de mac light aan, en ja hoor, daar staat een enorme witte stier ons aan te staren om even later onverstoord door te lopen. Goed geslapen, maar wel erg vroeg weer wakker van onbekende geluiden. We zien een karavaan van twintig kamelen met Touaregs aan ons voorbijtrekken. Na vier uur te hebben geklooid in Bol om alle benodigde stempels te bemachtigen, kunnen we weer op pad. De piste is breed en vol kuilen, en regelmatig stuiteren de kisten tegen het plafond.
Verjaardag met een warme douche
Vanavond is Geert jarig (32), en een douche na drie dagen wild kamperen, lijkt me een aardig cadeau. Volgens gids Mado was in Masaquet een hotel met zwembad, een perfect verjaardagscadeau. Maar helaas, geen hotel. Wel een of andere vage bar waar we kunnen parkeren, met een emmer water als douche, en dat alles voor de hoofdprijs. Plassen kost een paar euro extra.Wegwezen hier. In het donker rijden we voorzichtig naar de hoofdstad N’Djamena. Onderweg kan ik alleen maar aan bandieten in een witte Toyota denken. Maar de weg is prima, en binnen twee uur checken we compleet verwilderd in bij het Novotel. Toch een warme douche voor Geert z’n verjaardag. Terwijl ik met volle teugen van het ontbijtbuffet bij het zwembad geniet, verkent Geert alle hoeken van het toilet. Veel meer dan een kopje thee zit er vandaag niet in.
En wat nu?
Een uur later verlaten we de Soedanese Ambassade weinig hoopvol. Een visum kan weken duren, als we überhaupt iets horen. De Franse Ambassade [er zit hier geen Nederlandse] adviseert ons een andere route te nemen die minder gevaarlijk is. De jarenlange burgeroorlog, de peace talks en de bemoeienissen van Amerika maken de route er niet veiliger op. Een andere overland route naar Zuid-Afrika via Kongo is ook geen optie. We gaan op zoek naar de camping, die jaren geleden al gesloten blijkt te zijn. De nieuwe camping heeft wel een plaats tussen de bierkratten, geen optie dus. Uiteindelijk gaan we terug naar het Novotel. Vaag hebben we gehoord dat je er mag kamperen. En wat blijkt, de guards hebben een minicamping opgezet voor de overlanders. Naast het zwembad en het restaurant! En voor het eerst sinds
tijden, zien we normale, andere overlanders met een Landrover! Hier houden we het wel een weekje uit.
#3 Reisverslag Jans & Geert [ in Afrika ]
We zijn beland in Kharthoum, de hoofdstad van het meest intrigerende land waar we tot nu toe door heen zijn gekomen Soedan. Het land waar al sinds 1983 een burgeroorlog woedt en waar de mensen zo vriendelijke zijn dat je je regelmatig bezwaard voelt met al hun gastvrijheid. Het land waarvoor we ruim twee weken hebben moeten wachten om een visum te krijgen maar het is het wachten waard geweest. We hebben net een barre tocht van dertien dagen door Tsjaad en Soedan achter de rug. Bijna 3.000 kilometer piste met veel zand en diepe sporen.
Tsjaad
Visum voor Soedan
Ons verblijf in N’Djamena staat volledig in het teken van het krijgen van een visum voor Soedan. We horen verschillende verhalen over overlanders die na vier weken wachten de moed hebben opgegeven en in Kameroen de boot hebben gepakt. Een ding staat vast: wij gaan geen vier weken stilstaan. Maar hoelang wachten we dan wel? We gaan naar de Soedanese ambassade waar een vriendelijk lachende meneer ons ontvangt en verteld dat een visumaanvraag voor Soedan door Kharthoum moet worden beantwoordt. Dit antwoord duurt minimaal 2,5 week en de kans is zeer aanwezig dat het antwoord nee is. Met dit antwoord kunnen we het doen want al onze vragen worden weggelachen. Dit gaat lekker zo. We gaan op zoek naar een Nederlandse vertegenwoordiging in Tsjaad, helaas die is er niet. Dan maar naar de Franse ambassade. De mevrouw die ons te woord staat, weet veel van de regio en verteld ons dat reizen in deze regio extreem gevaarlijk is en dat alleen rijden vragen is om problemen. Hmm, dat hebben we tot nu toe wel gedaan. Haar advies is rij zo snel mogelijk naar Kameroen en pak daar de boot. Deze dame heeft onze moraal goed verpest. We maken plannen om richting Kameroen te gaan en regelen het visum. We bellen de Nederlandse ambassade in Kharthoum en vragen om hulp. Ze begrijpen ons probleem maar ze hebben in het verleden al meerdere diplomatieke pogingen ondernomen zonder succes. Na twee dagen hebben we de kosten en het vaarschema van de boot richting Kaapstad binnen. Ook dit is weinig hoopgevend; Lara moet een kleine maand op de boot. Ondertussen is er een ding wat we hebben geleerd in Afrika. Problemen ontstaan hier snel en op de meest onverwachte momenten maar de oplossing komt ook vaak op het meest onverwachte moment. Zo ook nu. De vertegenwoordiger van Engeland, een Italiaanse dame, is persoonlijk bevriend met de Soedanese ambassadeur en wil voor ons wel een poging wagen. Afin, om een lang verhaal kort te maken, op 18 december 2002, vijftien dagen na onze aankomst in N’Djamena, krijgen we ons visum voor Soedan.
GPS kopen?
We zijn ons reisverslag door het trage internet van Tsjaad aan het proppen en geholpen door de regelmatige stroomuitval zijn we de halve dag bezig. Rond een uurtje of vier ‘s middags komt iemand het internet café binnen rennen en roept voleur en voiture en wijst naar mij. Ik sprint naar buiten en jawel, het portierraam van Lara staat open. Een jurk maant mij om in Lara te springen en de achtervolging in te zetten. Met 80 km per uur crossen we door de straten [ dirt roads ] van downtown N’Djamena. De jurk blijkt later de eigenaar van het internet café te zijn en vraagt op elke straathoek waar de bandietjes zijn. Iedereen wijst een andere kant op. Ik heb de moed al opgegeven als daar ineens twee tassen op straat liggen. Geinig, die zijn van ons. Helaas hebben de dieven de tassen in het open riool geflikkerd dus ze zijn een beetje nat, maar we hebben in ieder geval onze kleren terug. ’s Kijken wat er nog meer mist. Shit, onze GPS, een apparaatje waarvan we de waarde tijdens onze reis steeds meer zijn gaan waarderen. Zo’n ding koop je niet effe in Tsjaad. Ik vertel de eigenaar dat we een soort blauw mobieltje missen. We zetten de achtervolging voort om deze na een half uur te staken. De eigenaar denkt dat we het misschien wel terug kunnen kopen. Dat zou mooi zijn. We zitten bij te komen voor het internet café als een jongen regelmatig voorbij komt lopen. Via via vraagt hij of we iets kwijt zijn. Nou das toevallig dat je dat vraagt, we zijn een blauw dingetje kwijt wat lijkt op een GSM. Laat zijn broer die nu toevallig hebben. Voor 20.000 CFA [ 30 euro ] kunnen we het blauwe dingetje kopen en tot onze verbazing krijgen we er gratis een CD mapje met Nederlandse CD’s bij. Het hele spektakel volgt elkaar zo snel op dat we sterk twijfelen of het hele verhaal niet in scène is gezet. Maar zittend achter een koud biertje realiseren we ons dat dit wel veel show is voor weinig geld en dat we ook nog de hoofdrol spelen.
Soedan
Land van de bandieten
Op 16 december 2002 vertrekken we in konvooi met John & Heinz en Camiel & Daisy richting Kharthoum. Een tocht over 3.000 km zware piste waar water en diesel schaars zijn en waar regelmatig overvallen plaats vinden op auto’s. Maar na twee weken stilstaan zijn we meer dan klaar om weer ’s wat avontuur op te snuiven. De eerste drie dagen tot aan de grens met Soedan gaan uitermate gemakkelijk. We maken bush camps alsof we nooit iets anders hebben gedaan, binnen no time is ons kampvuur op kilometers afstand zichtbaar [ eigenlijk is dat dus niet de bedoeling maar het is zo gezellig ]. Ook onze bier & wijn voorraad is nog redelijk op peil dus dit gaat lekker zo. Tot we aankomen bij de eerste militaire post in Soedan. Een grote groep mensen staat druk te roepen: coupe de voleur. Na wat rondvragen komen we erachter dat drie auto’s, komend vanuit Soedan, zijn overvallen. Op vijftien km afstand van de militaire grenspost zijn ze overvallen door gewapende bandieten. Al hun spullen [kleding en geld] zijn gestolen. Hm, de verhalen zijn dus niet volledig verzonnen. De militairen springen in de auto voor een achtervolging en wij besluiten maar te overnachten bij de militaire post. De militairen zijn de eerste Soedanezen die we ontmoeten maar al heel snel zijn we erachter dat deze mensen ongelooflijk aardig zijn. Zij zien ons als hun gasten en de hele nacht lopen er bewakers met AK 47’s rond om ons kamp te bewaken. ’s Ochtends gaan we weer op pad nadat de militairen ons hebben verzekerd dat de bandieten zijn vertrokken. Hoe ze dat kunnen weten is ons een raadsel. Maar we zijn enigszins gesterkt door het idee dat het niet logisch is dat ze in dit gebied blijven, terwijl er door militairen op hun wordt gejaagd. De militairen hebben een volmacht van Kharthoum om bandieten dood te schieten. Zo hou je de gevangenissen lekker leeg.
Josef en Maria in een Landrover
De pistes in Soedan zijn ongelooflijk zwaar. Dit komt voornamelijk door het feit dat er hier voornamelijk vrachtwagens rijden. Zij maken zulke diepe sporen dat het voor 4×4 voertuigen [gewone voertuigen al helemaal niet] bijna onmogelijk is door deze sporen te rijden. Op sommige plekken kunnen we er echter niet om heen met als gevolg dat Lara regelmatig op haar buik vast loopt met de banden van de vloer. Gelukkig zijn we met drie auto’s dus kunnen we elkaar los trekken. Door de zware pistes komen we soms niet meer dat 60 km per dag voorruit. Het is onmogelijk te plannen waar je de volgende dag zult stranden. Op kerst avond rijden we het plaatsje Nuyala binnen. Deze stad heeft meer dan een miljoen inwoners dus overnachten hier zal wel niet al te moeilijk zijn. Dat valt dus tegen. Het eerste hotel vraagt twintig dollar per vieze kamer en zegt dat er over een half uur water uit de douche komt. Het tweede hotel zegt ons niet te willen hebben uit veiligheidsoverwegingen. Ondertussen is het donker en fantaseren we over kerstavond op straat. Toch maar op zoek naar de katholieke kerk. En ja hoor, als Jozef en Maria worden we onthaald en kunnen we in het officiële gastenverblijf van de kerk slapen.
Kerstmis in Nuyala
De hulppastor Adonay nodigt ons uit voor de avondmis. Dit lijkt ons wel wat. We worden opgehaald om 21.30 people time, 22.30 government time [ hoezo kloof tussen bevolking en regering ] door een riksja. Aangekomen bij de kerk worden we hartelijk onthaald en in de VIP-ruimte geparkeerd. We krijgen thee met koekjes en de pastoor van die avond komt zich voorstellen. Ondertussen krijgen we van de hulppastor het verhaal van de onderdrukking van de christenen en de voortdurende slavernij in Soedan uitgelegd. Het is tijd voor de mis en we gaan richting kerkgebouw. Eenmaal binnen gaan de lichten uit, alleen de flikkerlichten van de kerstboom op het altaar zijn nog zichtbaar. De muziek zwelt aan, de pastoor, omringd door wierrook, komt binnen en iedereen begint te gillen. De kerkdienst bestaat uit veel muziek en gezang. Iedereen zingt mee tot oorverdovend niveau. Los van de problemen met de volgorde van de sprekers en de reeds afgeschreven geluidsinstallatie verloopt de mis redelijk ordelijk. Na de hosties neemt de Adonay het woord en verteld het publiek wie die zes blanken zijn in een kerk met alleen zwarten. Hij verteld dat we uit Europa met de auto zijn komen rijden om kerst met de katholieken in Nuyala te vieren. Dit hadden wij als grapje tegen hem gezegd. And the crowd went mad als Adonay zijn verhaal stopt. Het publiek begint te gillen en komt op ons af stormen om ons de hand te schudden. Als alle commotie enigszins is bedaard wordt de mis vervolgd. ’s Avonds drinken we nog een wijntje in het gastenverblijf en gaan met het ultieme kerstgevoel slapen. Eerste kerstdag doen we rustig aan en hebben een luxe kerstontbijt met gebakken eieren en pita brood. ’s Avonds toostjes met brie en blauwe kaas in ons bush camp en kerst 2002 zit er weer op.
Gevangenis
Op weg naar Babanusa begint de auto van John te stotteren. We denken dat het de slechte diesel is die hij in Tsjaad heeft gekocht. Dus halen we de tank leeg en vullen deze met andere diesel. Helaas blijft het probleem bestaan. Er zit niks anders op dan terug te keren naar Ad Duayn. John z’n Landcruiser wordt aan de kabel richting garage gesleept en we gaan op zoek naar een plek om te overnachten. De lokale politie agent weet wel een plek en voor we het door hebben staan we geparkeerd op de binnenplaats van jawel de plaatselijke gevangenis. De gevangen kunnen ons vanachter de tralies zien, dus hebben ze ook ’s wat afleiding. Ondertussen zijn we al aardig gewend aan pistolen, geweren al dan niet automatisch, maar hier zijn het er wel erg veel. Helaas is er geen wc laat staan een douche dus beginnen we al aardig te snakken naar het betere badkamer gevoel. De volgende dag is er weer wat licht aan het eind van de tunnel. De wagen van John is bijna gefixed en we kunnen douchen bij een Engelse charityorganisatie. Fris en monter gaan we weer op weg. Nog maar een paar honderd kilometer piste en dan moet er ergens een asfaltweg liggen.
Asfalt
En jawel, drie dagen later is daar ineens in de middel of nowhere een perfecte asfaltweg. Vol gas gaan we richting Kharthoum. Ondertussen is het 30 december dus we moeten opschieten om voor oudjaar in de hoofdstad te zijn. 31 december rijden we Kharthoum binnen en checken in bij de Blue Nile Sailing Club. De place to be for overlanders.
Schaap op nieuwjaarsnacht
De hoofdstad van Sudan is de stad waar alle olie dollars er doorheen gaan en dat blijkt. Alle westerse dingetjes zijn weer te koop. Zo ook Nutella voor slechts 8 euro per potje. Gelukkig is het straatvoedsel goed en goedkoop dus de broodjes hamburger, falaffel en shoarma gaan er prima in na bijna twee weken gedroogd voedsel te hebben gegeten. Oudejaarsavond dineren we in het Hilton met een lekkere verse jus d’orange. Heel Khartoum is drooggelegd; er is geen biertje te vinden. Dat wordt dus een andere nieuwjaarsnacht dan verwacht. We gaan terug naar de camping voor het grote feest. Om twaalf uur gaan onze noodvuurpijlen de lucht in, en er komt een schaap op tafel. Met een groep Soedanezen eten we broodje schaap en ontdekken al snel het mannenbusje met flessen zelf gebrouwen warme jenever ofzoiets. Het ruikt een beetje naar spiritus. Met onze nieuwe vrienden drinken we het nieuwe jaar in.
Trance dansen
Afgezien van het drankverbod is Khartoum een super stad. Bij de garage krijg je een ontbijtje, iedereen nodigt je uit voor thee en op vrijdagmiddag wordt er gedanst. Volgens de moslim wetten, is vrijdag een rustdag. De gelovige Soffi moslims verzamelen bij de moskee op het kerkhof en het trance dansen begint. Honderden mannen staan, lopen, rennen en dansen in de cirkel van toeschouwers. In witte jurken, in groene harlekijn pakjes of in een zelfgemaakt carnavalskostuum. De muziek versnelt, de mannen beginnen nog harder te dansen tot ze op de grond vallen. Dan, na een uur fanatiek springen, komt de zoon van de president de cirkel in en de menigte stort zich op hem. Zoenen, omhelzen, aanraken, iedereen danst nog harder het moslim trance ritueel. Na een fikse snuif wierrook gaat iedereen in gebed en is voor ons het ritueel ten einde.
Over twee dagen krijgen we ons visum voor Ethiopië. Nog even 700 km bikkelen naar de grens en we hebben Oost Afrika gehaald [ en kunnen we weer een biertje drinken ]!
#4 Reisverslag Jans & Geert [ in Afrika ]
We zijn beland in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. Sinds een paar weken bevinden we ons weer op toeristisch gebied. Dit wil zeggen geen bushcamps meer, normaal eten en redelijke asfalt wegen. Het is wel even wennen na west en centraal Afrika maar de luxe laten we ons welgevallen. Toch lijkt de spanning er enigszins af dus moeten we even omschakelen. Geen bandieten meer, overal benzinestations en campsites. Maar als echte toeristen betaamt, laten we ons lekker verwennen en hebben al lange tijd niet meer gekookt.
Ethiopië
Biertje?
Op 7 januari 2003 verlaten we Soedan na onderweg slechts tien keer door de politie te zijn geregistreerd. Jawel, reeds bij de immigratie worden we geattendeerd op het feit dat ze in Ethiopië heel goed bier kunnen brouwen. Onze opmerking dat we nog een stukje moeten rijden, wordt hartelijk weggelachen. Toch weten we ons in te houden en rijden nog 30 km door naar de douanepost, de chief ter plaatse ligt in zijn bed. Die hebben we toch echt nodig voor onze stempeltjes. Dus dan gaan we hem wel even thuis opzoeken. Zijn huis blijkt een guesthouse te zijn met een bar. We besluiten hier maar te overnachten en de douaneformaliteiten door te schuiven naar morgen. Na bijna twee alcoholvrije weken moeten we weer even wennen aan de smaak maar dat gaat snel. ’s Avonds drinken we samen met het hele douane kantoor tot in de kleine uurtjes.
You you money
Het beeld van de rammelende hongernegertjes uit Ethiopië kent iedereen. Deze beelden hebben we onderweg echter niet gezien [ wel heel veel kinderen en families op blote voeten, gekleed in vodden ], wat overigens niet wil zeggen dat ze er niet zijn want Ethiopië staat weer op de rand van een ernstige hongersnood. Wat we wel hebben gezien is dat een zeer groot deel van de bevolking [ 25 % ] het bedelen tot volkssport nummer 1 heeft gemaakt. Dit aangemoedigd door de kerk. Eerst laten we het over ons heen komen maar op een gegeven moment wordt je er gek van en worden we wat minder subtiel in onze reactie. Kinderen schreeuwen continue ‘you you money’ of ‘you your bir’ [ lokale munt ]. Waarop Geert heel diplomatiek antwoord ‘you you FUCK YOU’.
De kerk
Ethiopië is de wereldwijde bakermat van het christelijk orthodox geloof, vandaar dat de twee grote attracties Christelijk getint zijn. Eerst gaan we naar Lake Tana waar verschillende eilandjes bebouwd zijn met kloosters. Met de boot gaan we naar de kloosters die een indrukwekkende schat aan cultureel erfgoed bevatten. Helaas hebben de Ethiopiërs het conserveren nog niet zo goed onder de knie en worden boeken van meer dan 800 jaar oud met de hand doorgebladerd en hevig gefotografeerd. Ook werden de muurschilderingen wat vaag, dus worden deze met latex ‘keurig’ overgeschilderd. We vervolgen onze weg richting Lalibella.
Pelgrimstocht
Lalibella ligt hoog in de bergen, gebouwd als alternatief bedevaartsoort voor Jeruzalem. Koning Lalibella heeft hier 800 jaar geleden een indrukwekkend stukje architectuur achtergelaten. Enkele tientallen gigantische kerken zijn uitgehakt in de massieve rotsen van het gebergte. Lopend door de ondergrondse gangen van de kerken is het bijna ongelooflijk wat de mensen in die tijd [ 13e eeuw ] hebben klaargespeeld zonder (pneumatisch) gereedschap. Maar gelukkig kreeg koning Lalibella hulp van de engelen. Dus dat scheelde een slok op een borrel.
Arme Lara
Lara heeft het zwaar want Ethiopië is erg bergachtig en de pistes bestaan uit vlijmscherpe stenen. Onze banden worden in een week een jaartje ouder en twee bezwijken onder het geweld van de stenen. Ook de hoogte is een probleem [ denken we ]. Op 3.600 meter wordt de dieseltoevoer wat moeilijker en kapt de motor ermee. Na enkele startpogingen slaat hij weer aan en crossen we snel verder. Enkele dagen later staan we weer stil, nu wat definitiever. Na onze accu leeg te hebben gestart en onze startmotor te hebben verbrand, geven we op en gaan op zoek naar hulp. Een voorbijkomend busje is bereidt een mechanic te halen en belooft binnen twee uur terug te zijn. En zowaar, na twee uur springen er 2 mannen in overal uit het busje. Eentje heeft een plastic zak in zijn hand, later blijkt dit de ‘toolbox’ te zijn. Binnen een uur rijdt Lara weer. ’s Avonds proberen de mechanics de startmotor te fixen, terwijl wij uitgenodigd worden bij de buren om injera [ een soort pannenkoek waar je maag niet blij van wordt ] te eten en het koffie ritueel mee te maken. De volgende morgen laten duwen we Lara weer aan en gaan op weg naar Dessie waar we de startmotor laten maken. In Addis blijken 3 schokbrekers te zijn overleden dus die hebben we ook maar laten vervangen.
Kenia
Shifters
Gelukkig is Lara weer helemaal oké, want we moeten 500 km door noord Kenia, over de slechtste weg van heel Afrika; vlijmscherpe stenen, rotsen en wasbord piste. Nederlanders voor ons hebben hier een achteras gebroken en drie schokbrekers opgeblazen. Alsof dat nog niet genoeg is, zitten er ook nog shifters [bandieten uit Somalië] in de struiken verstopt die maar wat graag je wagen overvallen. Er zou een konvooi moeten zijn, maar er vertrekt die ochtend maar één andere rammelbus, dus weinig goed gezelschap. We gaan alleen op pad en na zes uur hobbelen, stopt de diesel toevoer en staat Lara stil midden in woestijn. Nu is Geert best handy, maar dit werd wel erg technisch. Het grote Landroverboek er bij gehaald en maar proberen. Na twee uur geven we op besluiten we maar te wachten [het is 35 graden ] op de rammelbus voor een lift naar de stad. Geert hangt nog een keer onder de motorkap en jawel, Lara start weer. Een of ander ventiel in de dieselpomp was los getrild. Alle honderd sleutels weer ingepakt, en heel hard naar Marsabit gereden. Na tien uur slapen zijn we weer klaar voor het 2e meeste linke stuk. Twee weken voor ons zijn hier vier studenten beroofd waarvan drie het niet hebben overleefd en de vierde een beenamputatie moest ondergaan. Vandaag dus maar wel in konvooi met de rammelbus. Gelukkig zitten in het busje een militair [ met AK 47 ], een politieagent [ met pistool ] en een mechanic [ met sleutel 13 ]. Alhoewel we tien keer moeten stoppen om de bus te fixen [de bus hangt met ijzerdraad en hout aan elkaar ] geeft het toch een lekker gevoel om hier niet alleen te zijn. De militair legt onderweg even fijntjes uit hoe de shifters te werk gaan. Vanuit de bosjes proberen ze de bestuurder te raken zodat de auto stopt. Als er vervolgens niet wordt teruggeschoten weten de shifters dat het konvooi niet bewapend is en kunnen ze overgaan tot het innen van de spullen. Volgens de militair hoeven we ons niet druk te maken. Volledig op ons gemak [ NOT ] rijden we door en bereiken Isiolo. Het heftigste stuk door Afrika is voorbij.
Nairobi
Na twee dagen bijkomen aan Mount Kenia in een heerlijk chalet met open haard [voor de koude avonden in de bergen] gaan we naar Nairobi, bijgenaamd Nairobbery. Alle luxe die we in geen maanden hebben gezien, ligt weer in de winkel. Heerlijk ontbijten met de zaterdag Telegraaf, Nederlanders op de camping, de toeristische route is begonnen. We hebben een zevendaags transitvisum voor Kenia, dus de wildparken bewaren we voor Tanzania.
Tanzania
Serengeti
In Arusha logeren we op de fruitboerderij bij Erik en Heleen. Zij hebben een prachtige koloniale boerderij aan de voet van Mount Meru met uitzicht op de hoogste berg van Afrika, de Kilimanjaro. Maria & Annemarie [moeder & zus van Geert ] komen een weekje op bezoek en met zijn allen gaan we de Serengeti in. Er wordt gezegd dat de Wildebeast migration [ 1,4 miljoen Gnoes trekken van Kenia naar Tanzania en weer terug op zoek naar water ] ergens zuidoost in de Serengeti moet zijn. En jawel, na twee dagen rijden staan we temidden van tienduizenden Gnoes met hun kalfjes. Overal waar je kijkt, lopen de wildebeesten en hoor je het gegraas en geboe van deze indrukwekkende dieren. ’s Avonds rijden we nog een rondje om lake Ndutu en we zien twee mannetjes leeuwen in het zand liggen. Als het vrouwtje verschijnt, vliegen de mannetjes elkaar in de haren en vechten om de vrouwtjes leeuw. ’s Avonds neemt de winnaar het vrouwtje mee tot vlak bij onze lodge en bedrijft met haar de liefde. Een leeuw schijnt zeer potent te zijn en kan het vijf keer achter elkaar. Dit gaat gepaard met een gigantisch diep gebrul. Terwijl een hyena nog even een kijkje komt nemen, drinken we een biertje en gaan geïnspireerd naar bed. ’s Nachts heeft het heftig geregend wat ons tripje voor de volgende dag een beetje tricky maakt. We hebben een route uitgezocht die bij regen onbegaanbaar is door zogenaamd black cotton soil [ super fijne aarde die bij regen transformeert tot een soort lijm ] en elke 4×4 kansloos maakt. Echter Jans wil graag en volgens Erik moet ze dan ook maar rijden. Zonder enig probleem crosst Jans als volleerd coureur door de modder en behalve een boompje dat in de weg staat, verloopt alles zonder problemen. ’s Middags zien we plotseling in het hoge gras een groep giraffen die ons net zo interessant vinden als wij hun. Het lijkt wel een scene uit Jurrassic park, zo enorm onwerkelijk. s’ Avonds slapen we in de meest prachtige tent ooit [ tented lodge ] voor het betere ‘out of Africa’ gevoel.
De Oostkust
Na een week op de boerderij in de Arusha is het tijd voor weer wat actie. Na ruim vier maanden en 25.000 kilometer bereiken we de oostkust van Afrika. Wat heerlijk om weer in de zee te liggen. Peponi beach is een klein paradijsje [ in het tropisch regenwoud ] waar we aan het strand kamperen. Met een houten catamaran gaan we cruisen over de Indische oceaan en bij een rif een paar kilometer uit de kust snorkelen we wat rond. s’ Avonds verse vis en zelfgemaakt ijs als diner. Het regenseizoen begint, dus we gaan weer verder richting Malawi [ waar het regenseizoen al lang begonnen is] . Onze laatste overnachting in Tanzania is bij de missiepost van de Lutherse kerk. Kamperen is wat lastig omdat de honden s’ avonds los worden gelaten. Als het dan ook nog begint te plenzen, boeken we heel snel een missiebed.
Malawi
Think African
Als we Tanzania uitrijden worden we besprongen door zo’n 40 kinderen die allemaal graag geld willen wisselen.Geert slaat er twee de auto uit en de anderen blijven proberen een rekenmachine met de wisselkoers naar binnen te duwen. Als we alle grensformaliteiten hebben afgerond, komt wisselaar 103 naar ons toe lopen; You want to change money? What do you think? Stilte …….Ehhh, I don’t think! Afrikaanser krijg je het niet.
Lake Malawi
De helft van dit kleine landje bestaat uit Lake Malawi, een groot Bilharzia meer [ kleine wormpjes die door je huid heen kruipen ]. Maar daar alle dorpjes en dus campings aan het meer liggen, en met 40 graden in de schaduw, wil je het meer wel in. Volgens de lokalen is het geen probleem en zitten de wormpjes alleen in het riet. En dus plonzen ook wij heel hard in het water.
USA zak
Ook in Malawi is hongersnood [ ik ben alleen nog geen kilo afgevallen, Geert al 10]. Ook hier zien we onderweg niet de bekende tv beelden met uitgehongerde kindertjes. Wel honderden mensen die blootsvoets en gekleed in vodden uren naar de stad hebben gelopen voor een USA-zak meel van de Wereld Voedsel Organisatie. We zitten midden in het regenseizoen met korte, hevige buien; niet dus. De hele nacht plenst het zo hard dat alle elektriciteit uit valt en de muggen je bespringen. Na twee dagen aan het meer gaan we naar Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. Het is bizar hoeveel toeristen er opeens zijn. Maanden hebben we bijna geen georganiseerde bustochten gezien, hier staat op iedere camping wel een truck met Hollanders. Na vijf dagen Malawi gaan we richting de Vic Falls in Zambia. We gaan raften op de Zambezi rivier maar moeten snel zijn voor de rivier de Zambezi te link wordt door het vele regenwater.
#5 Reisverslag Jans & Geert [ in Afrika ]
We zijn weer terug in Den Haag. Zes maanden Afrika zit er op.Lara vaart ergens op de Atlantische Oceaan en wij zitten weer op kantoor. Geen daktent meer maar een echt bed, Senseo Crema in plaats van oploskoffie, na maanden van wit stokbrood weer pain de boulogne met leerdammer en kan m’n bikini weer de kast in. Ja, het is wennen. Of we verandert zijn? Geen idee, maar zijn wel erg relaxed. Het mooiste land? Dat zijn ze allemaal. Wel een serie mooiste indrukken; de Sahara in Mauritanië, de Dogon mensen in Mali, de Soedaneze vriendelijkheid, de Ethiopische kerkschatten, de wildebeestmigratie in de Serengeti Tanzania, met een helikopter over Vic Falls in Zambia, de Sosusvlei in de Namib desert en de zonsondergang vanaf de Tafelberg in Kaapstad. Hier volgt deel vijf van onze reis door Zuidelijk Afrika.
Zambia
Richting Livingstone, home of the Victoria Falls. 350.000 m³ water stort per seconde naar beneden. Dit moeten we vanuit de lucht zien. Mark onze piloot heeft er zin in en we vliegen enkele rondjes over de watervallen. De helikopter hangt regelmatig verticaal in de lucht. But we ain’t see nothing yet. We dalen af in de gorge en vliegen vlak boven het kolkende water van de Zambezi met een snelheid van 200 k/u en suizen verticaal door de bochten. Dit heeft veel weg van een James Bond film. De volgende dag dalen we opnieuw af in de gorge om te gaan raften op de Zambezi, een van de wildste rivieren ter wereld. Dat valt reuze mee want er is heel veel water en in tegenstelling tot wat je verwacht, worden de stroomversnellingen kalmer. Toch blijft het spectaculair en bij rapid 12 ‘de wasmachine’ gaat onze raft op z’n kant en ligt Jans eruit. Te ver om de OS lijn [ Oh Shit lijn] te pakken, zwemt Jans verdwaasd van de boot af maar na wat schreeuwen snapt ze dat ze de peddel moet grijpen en trekken we haar weer aan boord. Enige rapids verder gaan we zwemmend het witte water door. Jans slokt de halve Zambezi naar binnen en dan is het mooi geweest.
Botswana
We pakken de pond over de Zambezi en staan in Botswana. Hebben we heel Afrika overleeft qua grensgezeik, weten ze ons hier toch een verzekering aan te smeren. Nadat ik bijna de ambtenaar over de balie heb gesleurd en Jans op audiëntie mocht bij de hoogste baas, blijkt het om vier dollar te gaan. Een uurtje rijden door Chobe National Park en we zijn in Namibië.
Namibië
Zwemmen met hippo’s
De wegen in Namibië zijn super en dus saai. Maar gelukkig zijn er weer superplekjes waar we kunnen overnachten. Ngepi Camp is zo’n superspot waar we kamperen aan de rivier vol met Big 5 hippo’s. De sunsetborrel aan het zwembad [ een kooi in de rivier] is de beste van heel Afrika. Hippo’s [ gevaarlijker dan leeuwen ] komen ’s avonds aan land om te grazen. Met hippo gegrom op een paar meter afstand vallen we in slaap. Wat zijn we blij met onze daktent.
Bushman
We komen bij Roy’s camping, een verlaten stukje aan de tropische Caprivi strip. Roy, een Namibier van Zuid-Afrikaanse origine, is tevens chef de cuisine. Hij is 140 kilo [ de gemiddelde Namibische man is 120 kg ] en houdt van vlees. Veel vlees; zeg een steak van 600 gram. De vrouwensteak is ‘slechts’ 350 gram en dus eten we ons suf aan wild uit de omliggende natuurgebieden. De kudu snitzel is slechts perfect, we denken aan kudu import naar Nederland. De traditionele bosjesmannen op het terrein daarentegen eten wat meer vruchten en zijn één bonk spier. Jammer dat ze zich nooit wassen maar het bushman dansen is een prachtige vertoning van bewegende spierbundels waar de Namibiers jaloers op kunnen zijn.
Luie Afrikanen?
We besluiten nog even het echte Afrika in te gaan naar Kaokoland, het laatste stukje wildernis in Namibië. Hier leven de Himba’s, prachtige mensen gekleed in dierenvellen met rode verf op het lichaam. Onze tocht begint in Opuwo waar we bij een Fransman op de camping overnachten. De bediening in z’n restaurant is wat langzaam; blijkt dat het halve personeelsbestand niet is komen opdagen. Het was gisteren payday, dus er is weer voldoende geld voor een week eten. Wat nou een maand opzegtermijn. Dat is wel mooi aan Afrika. Wij werken voor meer geld, status en respect. Een gemiddelde Afrikaan werkt tot hij genoeg heeft om eten te kunnen kopen. Daarna ziet hij wel weer verder. Of je werkt niet en leeft op kosten van de familie.
Traplopen
Kaokoland is geweldig. Een off-road cursus in de Ardennen is een eitje in vergelijking met de omstandigheden hier. Het heeft geregend dus in veel rivierbeddingen staat een paar meter water. Aangezien er geen bruggen zijn moeten we verschillende rivieren doorwaden. Wegen zijn er niet; wel veel rotsen en bergen. Hier gaan we voor het eerst ‘traplopen’ met Lara: heel voorzichtig rijden we over megarotsen via de ene rots naar de andere. Heel heftig. Kamperen is hier puur natuur. Braaien op het kampvuur, helemaal alleen met woestijn olifanten en zwarte schorpioenen. Er is niets te doen, maar we zijn zo relaxed dat we een hele middag naar de natuur kunnen staren.
Zuid Afrika
6 maanden, 2 voedselvergiftigingen, 6.000 liter diesel, 19 landen en 30.000 km verder. We zijn in Kaapstad! Wat een heerlijke stad. We slapen in een hotel, chillen op Camps Bay beach, eten pannini met feta en pesto of verse vis in de haven, gaan shoppen en proberen alle wijnen in Stellenbosch. Hier wil je wonen. Alhoewel, Den Haag is ook best leuk!
Afrika top 5
Spulletjes
1 GPS [ waar zijn we? ]
2 Daktent met dekbed en kussens [ ons huis voor zes maanden ]
3 Klamboe [ voor de betere nachtrust ]
4 Leatherman [ zakmes +, ondanks Mc Guyver imago echt handig ]
5 Thermosfles [ lekker bakkie nescafé onderweg ]
Typisch Afrikaans
1 Donnez moi un CADEAU!
2 What do you think? I don’t think!
3 Werken? Daar gaat zo veel tijd inzitten
4 What do you do? I ‘m a bussines man
5 I have friends in Amsterdam
Onzinnige spullen
1 Extra handig oprolbaar laag tafeltje [ voor als we Japans eten ]
2 Elektrische tandenborstel
3 Plastuit voor Jans
4 Trekzalf
5 Plastic regenjas
Eten
1 Oryx [ daar kan geen rund tegenop ]
2 Garnalen in de Sahara
3 Krokodillen medaillons
4 Fuul [ Soedanese bonenprut ]
5 Injera [ Ethiopische pannenkoek, als je van flatuleus houdt ]
No Comments